VI EDYCJA MARATONU KOMANDOSA

Trzeba by było coś w kilku zdaniach napisać o tym biegu ,żeby w przyszłych edycjach pojawiło się więcej doliniarzy na starcie tego dystansu poprowadzonego drogami Lublinieckiego Kokotka . Dla mnie był to w drugiej połowie roku jeden z dwóch startów (pierwszy kalisja ) z najwyższym przyłożeniem na wynik. Po Kaliszu na którym jako tako mi poszło nadszedł czas na zrealizowanie w przeciągu trzech tygodni BPS do Maratonu Komandosa ( MK) i powiem wam ,że to w moim przypadku było trafienie w dziesiątkę . Ograniczyłem troszkę bieganie na rzecz mocno siłowych ćwiczeń nóg ,pleców i brzucha . Przez cały ten okres dźwigania i modlitwy ,żeby tylko kości wytrzymały robiłem swoje choć miałem nadzieję , że przy końcu braknie mi krążków do włożenia na sztangę ale tak się nie stało . Przyszła sobota i wyjazd po Capitana Mirasa oraz Agnieszkę z Hermanem i od razu nerwówka . Zapomniałem plecaka i trzeba było się wrócić ale na szczęście nie tylko ja miałem obsuwę bo Agnieszce również się coś pokiełbasiło z godzinami. Dojazd do Lublińca wreszcie bez wahadeł i minął naprawdę szybko.
Na miejscu zaczęło się r11; klasycznie rejestracja oraz ważenie i sprawdzanie wielkości plecaków ,rodzaju butów oraz munduru. Nie wiem jak Agnieszka to robi ale plecak miała wyważony co do grama mi odrobinkę ważył więcej bo włożyłem sobie do plecaka małą butelkę z piciem tak na czarną godzinę. Start lekko opóźniony bo TV Trfam była na porannej i się spóźniła a pragnęła zrobić jakiś wywiad z generałem (kij im w bary) . Bardzo duża ilość zawodników stawiła się na starcie ( zapisanych i opłaconych 326 sztuk) tym razem stanąłem z przodu bo początek jest ciasny i mogło by mnie to spowolnić . Ruszyłem z kopyta z myślą ,że to musi być ten dzień .Pierwsze kilometry po 4,45-50 troszkę za szybko ale miałem czołówkę cały czas na widoku . Nie mogłem za żadne skarby wejść w swój rytm do czasu aż się nie odlałem .To było naprawdę zbawienne i choć czołówka zginęła mi przez i kupe zawodników mnie ominęło wpadłem w to klepanie kroków . Czas cały czas dobry a co najważniejsze wyprzedzam . Zaczęła się rodzić myśl ,czy mimo tej ilości zawodników wejdę do pierwszej pięćdziesiątki bo taki miałem zamiar (wystarczyło mieć parę minut urwanych z 5 godzin jak w zeszłej edycji ) .No nic trzeba zapieprzać i tyle . Na 2-3 km przed półmetkiem zaczyna mnie suszyć a woda w kieszeni już skończona .Wiem ,ze dla mnie to zły znak bo jest ciepło a z munduru ścieka kupe wody . Dobiegam albo dochodzę bo nie wiem jak można biec samą końcówkę do Silesiany . Jest Miras tu jest punkt gdzie można się napić i zabrać wodę na drugą połówkę . Troszkę jestem zaskoczony czasem ( 1:57) no ale cóż . Biorę dwie flaszki wody do kieszeni i nie zatrzymując się biegnę dalej z Capitanem z którym już na samym początku umówiłem się ,że nie ma prawa mi pomagać (zasłaniać od wiatru lub temu podobne). Druga połowa w MK to jest już to fajne przeżywanie zmęczenia bo plecak zaczyna się wżynać w plecy a ciężar unoszonych butów nad korzenie po prostu boli . Druga połowa to wieczny podbieg pod górkę z małymi bardzo krótkimi zbiegami , tu przeszkadza piach z którego nie można się odbić i asfalt który jest za twardy dla rtrepówr1;. Na drugim okrążeniu wydawało mi się ,że robi mi się mokro w butach (szczególnie w prawym) Miałem złe przeczucia ,że jak ściągnę go to wyleje z niego krew. Nie było dobrze co potem zostało sfotografowane .
Pytam się Mirasa jak tam moja pozycja ale nie potrafi mi dokładnie tego określić bo na połówce nikt tego nie liczy . Dzwoni nawet do Hermana ,który jest na mecie .Wstępnie określamy ,że może to być 30 pozycja czyli super , mimo tego ,że powoli odzywa się moje odwodnienie a co za tym idzie nie mogę opanować oddechu bo serducho wali przy każdym dłuższym już biegu. Pije powoli ale wiem ,ze to już trochę za późno .Wytrzymać i nie dać się wyprzedzić tym z tyłu którzy również słabną . Biegniemy a Mirasowy wydzwania do wszystkich jak tam z tą pozycją ale nikt nic nie wie aż tu przy jednym punkcie gdzie Wasyl robił zdjęcia dowiadujemy się ,że nie zamykam jeszcze dwudziestki . Kurwa choćbym miał tu zdechnąć to dolecę . Wyprzedza mnie jednak chłopak z którym biegłem pierwszą połówkę r11; ma skurczybyk siłę pomyślałem . Ostatnie dwa kilometry biegnie się groblą i proszę dwie osoby idą r11; jest cel .Powoli dochodzimy ich a tu gwiazda TV Trfam i jego kompan . No cóż odbiegam ich na taką odległość z której Miras może ich kontrolować . .Zostali daleko. Za nami jednak pojawił się zawodnik ,który dłuższy czas czaił się gdzieś i zaczął wyraźnie przyśpieszać .Kuźwa opuściły mnie już wszystkie siły , oddam mu to miejsce przecież i tak będę w tej parszywej 50 i tyle . Myślałem ,że wypadną mi płuca na tym podbiegu a Miras coś krzyczał , biegnij on jest już za tobą .Dałem radę .Przekroczyłem metę ktoś ściągnął mi plecak do ważenia , ktoś zdjął mi czipa a Herman mnie okrył kurtką . Minęło ze dwie minuty zanim odżyłem . PIĆ,PIĆ,PIĆ i czekamy na Agnieszkę która wbiega z życiówką poprawioną chyba o 6 minut. Ja dowiaduję się przed samym rozdaniem ,że jestem 19 z poprawionym czasem o 55 minut .

Imprezy organizowane przez Metę Lubliniec zawsze były na wysokim poziomie i choć byłem teraz świadkiem dyskwalifikacji zawodnika .Chłop przebiegł cały dystans jednak musiał coś sobie wyciągnąć z plecaka bo waga pokazała mu 9800 g. Mi to akurat imponuje u organizatorów stanowczość przestrzegania czegoś podczym się podpisują .

Szczególne podziękowania dla Hudiksona za buty . Mirasa za mundur i plecak i bycie obok , Hermanowi za pomoc na mecie , Agnieszce za rywalizacje oraz producentom chipsów , lodów i mięsa które obecnie wpieprzam.

Pozdr. kóla

każdy dostał takie fotki wraz z pamiątką z żeliwa