Często wybierając się w góry słyszę utartą formułę od bliskich:
- Uważaj na siebie.
Myślą, że mówiąc te słowa mają czyste sumienie, że to jakieś magiczne zaklęcie chroniące mnie przed niebezpieczeństwem. A tak nie jest.

Jestem na początku długiej drogi, wybrałem ścieżkę krętą, niebezpieczną ale myślę że wartą każdej spędzonej chwili. Gdzie jest jej kres, jej granica?
Życie jest piękne. Tak, brzmi jak slogan ale taka jest prawda. I to nie ważne czy tam na górze spoglądając na otaczający krajobraz czy wspinając się w skałkach, czasem wystarczy nawet wiosenny spacer w promieniach słońca. Życie jest cenne, kolejny slogan, ale kto choć raz otarł się o najgorsze i narodził się po raz kolejny, żyje inaczej. Dostajesz drugie życie, a może to było tylko ostrzeżenie. Ja czwartego kwietnia tego roku dostałem ostrzeżenie choć wydaje mi się że tego dnia będę jednak obchodził kolejne urodziny. Często zapominamy że życie to nie gra, masz tylko jednego chłopka i musisz nim przejść kolejne poziomy, aż po horyzont. Więc czy warto czasem ryzykować tak wiele dla tych kilku chwil?
Na to pytanie nie mam gotowej odpowiedzi, wydaje mi się jednak że wielu z nas szukało odpowiedzi. Pytanie teoretycznie retoryczne zwłaszcza jeśli ktoś na ciebie czeka.
A skoro ktoś czeka to czeka na Twój powrót. Powroty, tak to one są najpiękniejsze, podobnie jak tysiące prostych rzeczy które tak cieszą człowieka i są oczywiste, tu, na dole. Proza życia czy ucieczka w nieznane, fascynujące i niedostępne dla innych i na co dzień. A może można znaleźć jakiś kompromis?

To tylko kilka podstawowych pytań, utartych stwierdzeń i próba odpowiedzi na nie.
Dla mnie jest kilka motywów, czysto obiektywnych jak i osobistych dla których podejmuję wyprawę w góry wysokie i do tej pory zawsze jeden sprecyzowany cel. Zdobyć i obnażyć górę. Piękno jest wszędzie i na co dzień, ryzyko jest na zawołanie, zaś przygoda na wyciagnięcie ręki. Każdy zna swoje granice i odpowiednio dozuje dawki ryzyka i przygody, często może zbyt ostrożnie, a może właśnie warto pójść o krok dalej, o jeden stopień wyżej lub choćby o jedną minutę dłużej. Zawsze uciekałem do natury, doceniałem piękno otaczającego świata które zafundował nam Bóg, korzystałem z uroków codzienności i brałem życie takim jakie jest, po prostu byłem zadowolony ale czy szczęśliwy? Ale czy szczęśliwy. Wydaje mi się że teraz jestem o krok dalej. Dzisiaj z pełną świadomością stwierdzam, że im więcej wyzwań i doznań za mną tym cenniejsze jest moje życie. Teraz wiem o co mogę prosić za co dziękować i kogo po prostu przepraszać.
Tak, życie jest nauką i nieustannym kursem przetrwania choć tam w górach z dala od codziennych problemów, natłoku obowiązków w pracy, różnych dylematów, nie tylko moralnych, rządzi się jasno określonymi regułami, których jednak naruszenie może być tragiczne w skutkach. Wspinanie to cudowne doznanie, szkoda tylko że żąda od nas czasami tak wiele. Za wiele. Bierze to co najcenniejsze i już nigdy nie oddaje, zostawia jedynie niespłacony kredyt zaufania no i to pytanie, po co?

Paradoksalnie ale podczas wspinania chronisz a zarazem odkrywasz to co najcenniejsze.


BK