Kolejna wyprawa, tym razem trzy tygodniowa, przeszła już do historii. Krótka charakterystyka: dalej, wyżej, ciężej r11; nie dla każdego ale też nie wszyscy tego pragną. Samo przygotowanie fizyczne to stanowczo za mało, potrzeba pragnienia, znaczne wyzwanie dla organizmu ale chyba przede wszystkim dla psychiki, amatora. rRzeczywiście, K2 jest tylko dla nielicznychr1;. Niestety.
Minął dokładnie miesiąc, a ja wciąż żyję tym wyjazdem; wszędzie czuję kurz z piargów, słyszę szum rzeki w dolinie Horcones, wspominam smak przypalonych steków oraz zapach Chilijskiego wina choć Argentyńskie niewiele ustępowało. Ale może zacznę od początku, w tym celu cofnę się do mojej poprzedniej a zarazem pierwszej wysokogórskiej wyprawy na Elbrus. Obóz Prijut 4200 m n.p.m. 12 sierpnia 2008 roku po pierwszej przespanej nocy, zapewne na skutek dużego zmęczenia po zdobyciu szczytu, pada decyzja o zejściu na dół do wioski. Ja wraz z kolegą postanawiamy pójść w przeciwną stronę, nie na dół a go góry, kto wie może te kilka godzin dodatkowej aklimatyzacji na wysokości przyda nam się w kolejnej wyprawie, może na Aconcaguę. Miesiąc później już wiem że jestem na liście uczestników na rAnkęr1;, zaliczka wpłacona.
Zaczynam pierwszy okres, wyczekiwania i nadziei połączonej z obawą przed porażką, bo przecież tyle rzeczy może się zdarzyć po drodze. W przeddzień wyjazdu, spakowany wychodzę na ostatni spacer w Polsce i jak na koniec stycznia pogoda jakaś taka nie bardzo zimowa ja zaś wiem że za kilka dnia będę się prażył, w Chile.

Spoglądam przez okno dookoła biało, nawet Śląsk może być ładny! Spoglądam ze szczytu ale to właśnie tu jest pięknie choć śniegu nie ma bo to środek lata. Na szczycie jestem sam, kilka minut po pierwszych i jeszcze trochę czasu przed kolejnymi rzdobywcamir1;. Delektuje się widokami. Teraz już wiem bo mi się przypomina to uczucie z poprzedniej wyprawy, uczucie Victorii. Cel osiągnięty, pora na kolejny, by wciąż się uczyć, tak, aż po horyzont.

c.d.n.